Hoe is t met de buikbewoner...

Nou prima hoor!

Hij lijkt wel goed te groeien, mijn buik steekt verder en verder uit. (Werd door mijn zeer tactische 'bazin' al walvis genoemd... t was wel een compliment zei ze...)

Ook is Hartje wel een actief buikbewonertje, veel beweging van binnen. Het lijkt of mijn buik er nog eens met me vandoor gaat!

Ook op de echo bleek dat Hartje lekker doorgroeit. Maak me wel lichtjes zorgen omdat hij tegen de boven lijn van de groei curve zit... Hij mag best een beetje klein zijn van mij en mijn lieve onderkantje waar t straks door moet (Ooooooo ik wil niet uitscheuren, inknippen en aaaaauuuuw!!!) Alle bloedcontroles prima... wat geweldig zo'n cadeau... Tja zo voelt het echt, alles gaat goed, geheel volgens de boekjes, groeicurves etc. En niet omdat we nou iets zo goed doen en het hebben verdiend, nee gewoon een cadeautje van God!

Volgens de boeken is het nu alleen nog nodig dat ons Hartje groeit, alles is er klaar voor, alleen kan hij zelf nog niet de lichaamstemperatuur regelen en heeft hij nog geen weerstand... Dus lieve kind blijf maar lekker zitten hoor!

Wat ook geheel volgens de boekjes is... zijn de klachtjes... (hmmm fijn!!!)

Brandend maagzuur (hmm ik vind het een soort meer koud... vriezend maagzuur zegmaar)

Niet meer zo lekker liggen in bed... Omdraaien is al een aardige klus zelfs!

Plassen 's nachts... en nog eens plassen 's nachts en Hartje vind dat wel gezellig en gaat dan lekker even spelen... Een potje voetbal of acrobatisch zwemmen! En tja... dan slaap je zomaar weer niet!

Harde buiken, dat is niet zo erg hoor... soort grote voetbalbuik.

Ooooo wat er niet staat in die boekjes... is zere billen... ik wil vaak niet meer zitten omdat het echt irritant is, dit zorgt wel dat ik netjes vroeg naar bed ga! Het schijnt mijn ehhh hoe heet dat botje ... staartbeentje te zijn.

O en aan t end van de dag of bij een hard buik waggel ik ook een beetje(behoorlijk, moeder de gans)!

Wat nog meer niet in de boekjes stond is dat ik last zou krijgen van mijn handen (carpaal tunnel syndroom), dat is wel echt balen. Zeker nu ik me wel een beetje af moet zetten als ik op wil staan van de bank bijvoorbeeld. Ze doen echt zo'n pijn dat ik mijn lichte nesteldrang onderdrukken moet. Ik doe rustig aan en voel me daardoor wel haast een bejaarde... Verder draag ik 's nachts en af en toe overdag hele charmante spalkjes in een soort groen uitgeslagen huidskleur.

Ach, je moet er wat voor over hebben he...


"Meid, je krijgt er zo veel voor terug" en daar kan ik dan ook niet op wachten!

P.s vanwege de leesbaarheid is dit stuk geschreven in mannelijke persoon, echter waar 'hij' staat kunt u ook 'zij' lezen.

Een weekendje weg

t was weer gezellig, een weekendje uit met de familie Smit. In Zeeland in weer en wind in een huis met elkaar.

Niet echt om uit te rusten... nee omdat Sinterklaas kwam!

We hebben gezellig samen gegeten, hoewel niet iedereen nog een hap door zijn keel krijgen kon... wat een zenuwen! Joel had daar niet zo'n last van... die lust wel zo'n kipje!
Gelukkig had Simon ook nog wel plezier...
... hoewel het hele Sinterklaasfeest een hele serieuze zaak is... er werd dan ook serieus gezongen!
En om de spanning wat te breken een boekje lezen over .... Het vergeten Pietje
En toen... had Piet ineens gestrooid en de zakken in de gang gezet, de 4 sterke mannen brengen de 2 volle zakken snel naar binnen... Wat zou er allemaal inzitten???

Bijvoorbeeld een heeeeeeeel groot cadeau voor Joël

En ook voor Simon, en het leuke is dat er ook brieven van Sint op de pakjes zaten

Mama Fen ook een brief...

En tante Jani ook... die brief zat wel erg goed dicht geplakt!

Hmm het duurde door die brieven wel eens een beetje lang voor het volgende cadeautje kon komen door die brieven van Sint.

Ook Opa was weer lief geweest...En toen Ome Victor zijn 3de !!! brief kreeg zei Simon dan ook 'die lees je anders thuis maar'

Gelukkig waren er genoeg cadeautjes voor de twee kleine Pietjes... samen nog een supergrote lego doos

En hartje... had ook een hele goede sinterklaas! allemaal mooie Elmer cadeautjes!!!

Pietjes te logeren!

Wat hebben we gelachen... twee pietjes kwamen logeren het afgelopen weekend! Toen onze neven binnen kwamen waren ze meteen even jumppieten en daarna stoeipieten... Dat was een heftige binnenkomst! Druk maar wel heel gezellig!

's avonds de lekkere oliebollen van oma opgegeten... ondanks dat de pietjes bijna te moe waren om nog happen te nemen! Ze hebben dan ook zonder problemen heerlijk geslapen! Dit is de mallepiet!
En de Knutselpiet
In de stad kwamen we de 'echte' pieten en sinterklaas ook nog tegen, wat een feest! Simon heeft zelfs gepraat met Sinterklaas en met de hoofdpiet die het grote boek van de Sint droeg. Super geweldig... wat waren de kids wild in de stad met die Sint in de buurt! Simon deelde aan iedereen die het maar wilde een pepernoot uit, net als de echt pieten. Hij vond het wel zielig voor de echte pieten dat die geen schuimpjes hadden maar alleen kruitnoten. Hij wilde ze wel schuimpjes geven!

Ome Vic is verbaasd en genoot erg van de gekte die de neven te pakken had!

We hebben het weekend afgesloten met lekkere poffertjes, en daar konden ze er een hele hoop van eten! We dronken daarbij volgens Joël 'het is soort yoki maar het heet optimel'.
Een heel beleefd en lief neefje... steeds zei hij 'dank je tante Jani'

De mannen waren wat teleurgesteld dat het maar één nachtje was, maar Oom en Tante moesten daar al wel flink van bijkomen! Maar oooo wat zijn die neven van ons leuk!

Echo!!!

Jeeeeeee!!! we zijn al weer op de helft! Al 20 weken zwanger!
Gisteren de echo gehad, alles goed! Alles wat er in, op en aan moet zitten leek er ook wel te zitten dus da's mooi!
Kind hield keurig de benen bij elkaar dus we hebben ook niet perongeluk wel of geen piemeltje kunnen zien langs zwemmen. Nadeel was dat er ook iets in de blaas niet te zien was want kind lag behoorlijk opgekruld.
Hield ook steeds zijn hand voor zijn mond! Konden we t lipje niet zien, later wel en ook dat was prima.
Helaas zijn de foto's niet zo super... echte grijze vlekken waarbij je eerst even na moet denken wat de bovenkant is, maar ach niet erg... kind beweegt er niet minder om!

Verder is Tante Sjaan hevig verliefd op Deborahtje... O wat een lekker ding! Leuk hoor om dat zo mee te maken en zo dichtbij. Ik zit uren met die kleine worm te kroelen!

Wat wel een beetje ehhh hoe zeg je het... nou ja... iets is om over na te denken (en te tobben) is dat de hele afrikaanse gemeenschap nu in de eerste 2 dagen al langs is gekomen... Ik zie daar wel een beetje tegen op hoor!
Ik hou er wel van dat dat netjes geregeld wordt via telefoontjes... Maar ja we zien het wel over een weekje of 20. Ik hoop dat ik dan 'mans' genoeg ben om ze t huis uit te zetten als ik slapen wil of dat ik het gewoon leuk vind dat iedereen er is.

Bij Afi wordt druk gekookt, gekletst en gelachen met elkaar. Heel gezellig... Maar ja... om terug te komen bij de geitenkop van laatst... Die hoef ik tuurlijk niet in mijn huis als ik net bevallen ben he! Ook komt ze weinig aan slaap toe, er komt of gaat altijd wel weer iemand en ze zijn niet van de fluisterende aanwezigheid mijn afrikaanse vrienden!
Het is ook wel erg gezellig en iedereen is lief en bedoelt het goed... We zien wel... het is wel lekker dat ik gezellig hele dagen daar kan zijn! Beetje helpen, beetje (veel) tutten en kroelen met Temi/Topsi/Deborah t is maar net hoe je dr noemen wilt!

Mijn eerste bevalling!!!

Tjonge... zo'n bevalling is niet niks!!! Gelukkig was het niet die van mezelf hoor, maar van vriendin Afi! Wat super om daar bij te zijn!

Gisteren nacht hebben we al in het ziekenhuis gezeten, het leek alsof de bevallling zou beginnen, maar we mochten weer naar huis.

Gisterenavond na mijn avonddienst (keurige planning van die baby) belde Afi dat het nu wel zo ver was, haar vliezen gebroken en helaas groen vruchtwater.
Vanuit mijn werk was ik snel in het ziekenhuis waar we eerst gezellig hebben gekletst met af en toe een wee...
Maar kleine Deborah vond het niet zo leuk binnen dus kreeg Afi een infuus om weeën op te wekken, nou en daar kwamen ze hoor! Arme Afi!
Ik zal de details besparen maar het was zwaar, wel mooi om er bij te zijn, rug te masseren, koude washanden her en der te leggen en vooral inpraten van de moed!
Jeetje, wat heb je daar een hoop van nodig, van die moed!
Dit gaat echt diep, momenten dat je denkt het niet meer te willen of kunnen.
Het was mooi dat wij (Vivian en Helen en ik) ook op de monitor konden zien wanneer en hoe fel de weeën kwamen, we hebben tot de vroege ochtend rond het bed gestaan en met zijn drieën Afi ondersteund.
Ze wilde al geruime tijd persen maar moest het volhouden, toen het moment kwam om te persen! Wow!!!
Daar kwam heel snel een klein hoofdje en toen was er even stress... Afi mocht niet meer persen en de navelstreng zat om het nekje van kleine Deborah. Deze werd doorgeknipt en de arts heeft Debora verder snel naar buiten 'gehaald'.
Wow, wat een mooi moment! Tante Jani moest tuurlijk even brullen, maar denk dat in de stress geen mens het gemerkt heeft!

Deborah is snel bij gekomen nadat ze uitgezogen was ging ze heerlijk brullen, tante lekker meedoen natuurlijk! Ooooo wat een mooi moment zeg...

Ze lijkt enorm op haar broer Tosin en is nu nog heel licht van kleur met een superbos haar.
Haar handjes zijn echt heel wit, maar dat wordt vast snel lekker chocoladebruin... dan vreet ik haar helemaal op!!!

iedereen heeft Temitope Deborah Mariama even vast gehad en al na heel wat telefoontjes en een beschuit met muisjes vertrok iedereen. Ik bleef nog even bij Afi en terwijl ze douchte heb ik zoooooo lang en zooooooo lekker met Deborahtje gekroeld. O wat is ze lief, en wat ruikt ze lekker nu zo nog zo 'brand-new' is!
Al met al wel een pittige nacht... en even na achten lag Tante Jani heerlijk in bed... Ik dacht van de indrukken niet te kunnen slapen maar dat heb ik niet lang kunnen denken, ik was knock-out!

Ik vond het zo mooi, maar een lolletje is het niet!
k heb gelezen van mensen die de pijn konden verwelkomen (Afi kon het alleen vervloeken) en dat zou mooi zijn, maar wat is die een zwaar ding dat bevallen!!!
De eerst nog zielige en kapotte Afi trok snel bij en maakte weer grapjes, O schat wat hou ik van je en ik ben zo trots op je!!!

Mensen beschrijven het als heel romantisch als een vlindertje in je buik... Ik heb toch mijn eigen manier van beleven, ik kan er niks aan doen...

Maandagavond in bed... 'krijg soms ik diarree ofzo?' na een poosje: 'nee dit zijn geloof ik mijn darmen niet...' ik kon er niks aan doen dat een zachte lach ontsnapte... dit moest het wel zijn: ons kindje!!! Op de vooravond van zijn 17de weekse verjaardag (oftewel, dinsdag werd tie 17 weken) hmmm misschien is het wel precies 17 weken na de nacht dat tie verwerkt werd.... grappig...

Nou ja... Maar ik voel t kindje dus!!! Echt super hoor!

En het gaat ook een beetje snel. Jaja ontwikkeld heel goed en leert snel! Maandagavond voelde ik t op bed, dinsdag heel af en toe als ik rustig zat. Inmiddels voel ik hemgedurende de dag vaak.

Zooooooo gaaf! het leid wel een beetje af als ik net iets heel interessants aan het doen ben op mijn werk bijvoorbeeld, maar dat geeft niks!

Ik geniet!!!